ตื่นตั้งแต่ตี 5 ครึ่งครับ อย่างง่วงเพราะว่าต้องไปเที่ยวบิน 8 โมงเช้า เพื่อเดินทางอีก 3 ชั่วโมงครึ่งสู่เมืองไหโข่ว (Hai Kou ได้ความว่าหมายถึง ปากทะเล หรือช่องทะเล) เป็นครั้งแรกสำหรับผมครับที่ได้นั่งเที่ยวบินภายในประเทศของจีน ผมใช้บริการสายการบิน Hainan Airlines ครับ เที่ยวบินนี้ดีเลย์ไป 40 นาทีครับ เหมือนตอนผมออกเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิเลย เมื่อได้ขึ้นมาบนเครื่องบินแล้ว สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดคือผู้คนกับเสียงดังมากมายครับ แม้จะไม่ได้นั่งกันเต็มลำ แต่ก็มีเรื่องให้สนุกสนานครับ คือว่าจะมีผู้ใหญ่ผู้เฒ่าท่านเดินทางด้วยครับ แล้วพอเครื่องจะขึ้นทางก็มีท่านหนึ่งขอย้ายไปนั่งริมหน้าต่าง เท่านั้นแหละครับ ท่านๆที่เหลือก็ขอย้ายกันจ้าหละหวั่นเลยครับ จนพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินต้องพูดว่า เดี๋ยวรอเครื่องขึ้นก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนก็ได้นะคะ (ผมเดาจากท่าทางนะครับ) เหมือนจับปูใส่กระด้งเลย จากนั้นก่อนเครื่องลงประมาณ 45 นาทีก็มีการให้พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินมาทำการนำบริหารร่างกายครับ ตอนแรกผมก็งงๆว่าประกาศอะไรกันเอ่ย เป็นภาษาจีน สักพักก็เห็นเริ่มบิดคอ บิดไหล่ เลยทำตามดู ก็เพลินๆครับ แบบว่าเดินทางคนเดียวก็เหงาๆครับ คิดถึงคนทางบ้านจัง ลงเครื่องมาก็รอกระเป๋าอีกประมาณครึ่งชั่วโมง ทั้งๆที่มีคนรับกระเป๋าไม่มากนัก เสร็จแล้วก็มุ่งหน้าสู่ที่พักก่อนเลยครับ หิวมากๆ รถที่มารับนั่นน่ารักมาเลยครับ เป็นรถแท็กซี่ที่ประตูแทบจะหลุดอยู่แล้ว ซีลยางขอบประตูห้อยให้เห็นกันเต็มๆครับ เอาก็เอามารับแล้วนี่นา สุดท้ายกระเป๋าใบใหญ่ใส่ในรถไม่ได้ก็ต้องไว้กระโปรงท้ายแล้วก็ไม่มีสายเชือกคาดรัดด้วยนะครับ เค้าก็ขับของเค้าได้ เก่งมาก ยกนิ้วให้เลย

กลับมาเข้าเรื่องปากท้องกันต่อครับ มื้อกลางวันที่ทางทีมงานสั่งให้ผมทานมื้อแรก ทานที่โรงแรมครับ

เป็นข้าวที่เสิร์ฟพร้อมกับไก่ย่าง และผักกาดขาวผัดน้ำมันใสๆครับ อร่อยดี เติมพริกตำที่เค้าให้ด้วยก็โอชะแล้วครับ อีกจานหนึ่งแอบถ่ายจานของทีมงาน เค้าเป็นขาหมูครับ

เสร็จแล้วก็มุ่งหน้าสู่ออฟฟิศลูกค้า วันนี้ก็ถือว่าทำงานได้ตามคาดหมายครับ ส่วนสิ่งอื่นๆที่เจอก็ถือว่าคาดไว้ก่อนแล้วว่าจะเจอปัญหาจากทีมงานด้วยกัน อิอิ เสร็จแล้วมื้อเย็นก็มุ่งหน้าสู่ร้านอาหารแถวนั้น ลาภปากเช่นเคยครับ ไม่ได้ถ่ายรูปนะครับ เพราะเกรงใจผู้ใหญ่ที่ไปทำงานด้วย เดี๋ยวเค้าจะหาว่านายนี่บ้านิ อิอิ :mad

เสร็จแล้วก็อาบน้ำนอนครับ ดื่มชาวานิลลาที่โรงแรมจัดไว้ให้ แล้วก็แปรงฟันนอนครับ พรุ่งนี้ไม่รู้ว่าจะเจอคำถามอะไรจากลูกค้าอีก ฟังก็ไม่ออกหรอกนะครับ ต้องให้เจ้าหน้าที่เค้าแปล พี่ในทีมงานก็เคยบอกไว้ว่า เค้าให้มานั่งเป็นไม้ประดับ ไม่ต้องพูดอะไร พยักหน้าอย่างเดียว ยังไงก็ได้ครับ แต่ขอให้งานไม่มีปัญหาละกัน จะได้กลับบ้านไปหาลูกเมียเสียที
:redface :wink

ทางทีมงานก็พาไปส่งท้ายที่ตลาด Silk Market (ซิ่ว สุ่ย) ซึ่งเป็นตลาดที่ขายเสื้อผ้าและกระเป๋าแต่ต้องบอกว่าเป็นของที่ทำเลียนแบบนะครับ อิอิ จะบอกว่าคนขายของที่นี่พูดฝรั่งเก่งมากครับ หากคุณเดินผ่านเค้าก็จะเชื้อเชิญให้เข้าไปซื้อของร้านเค้า สู้ราคาเต็มที่ครับซึ่งที่นี่ก็ใช้เทคนิคการต่อรองที่เรียกว่า “bid and run” หมายถึงการต่อราคาไป ถ้าคนขายไม่ให้ก็เดินออกจากร้าน แล้วสักพักคนขายก็จะเดินตามมาหรือว่าตะโกนว่า โอเค ราคานี้ก็ได้ แต่เราต้องเดินช้านิดนึงนะครับ ไม่งั้นเค้าตะโกนไม่ทัน อิอิ ได้ข่าวว่าควรจะต่อราคาของให้ได้ 1 ใน 3 นะครับ แต่ถ้าต่อมากๆเค้าจะบอกว่าไม่ขาย สรุปแล้วงานนี้ได้แต่เดินดูครับ เพราะว่าไม่เจอของถูกใจ

จากนั้นข้ามถนนมาฝั่งตรงข้ามก็จะพบกับร้านอาหารไทย ชื่อว่า ORCHID THAI RESTAURANT แต่ขอบอกนะครับไม่มีพนักงานหรือพ่อครัวในร้านเป็นคนไทยเลยสักคน ได้ความว่าเจ้าของร้านเป็นลูกศิษย์ของพ่อครัวไทยครับ เลยมาเปิดร้านอาหารไทย ซึ่งก็มีหลายสาขาเหมือนกันนะครับ

นี่เลยครับบรรกาศร้านอาหารมื้อนี้ บรรยากาศหน้าร้านและในร้านครับ ตามด้วยห้องน้ำครับ จบกันปรากฎว่าต้องเดินออกมาหน้าร้านแล้วไปเข้าประตูเก่าๆตรงมุมมืด :sick

จากนั้นก็มุ่งหน้ากลับที่พักเพื่อเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้ ทิ้งท้ายด้วยภาพสถานที่ทำงานในปักกิ่ง ช่วงนี้ต้นไม้แห้งกันหมดเลย เจอต้นหนึ่งลูกคล้ายลิ้นจี่ผสมเงาะเลย พรุ่งนี้ก็ต้องลาก่อนแล้วนะปักกิ่ง :rolleyes

หากได้มาที่ออฟฟิศนี้เราก็จะได้ลิ้มรสอาหารถาดหลุมครับ ซึ่งรสชาติใช้ได้เลยครับ ในราคา 10 หยวน (ประมาณ 50 บาท)

เสร็จแล้วก็กลับมาทำงานๆๆๆๆต่อจนเย็น เลยตัดสินใจกลับมาในเมืองก่อนดีกว่า เพราะว่าดึกๆแล้วจะกลับลำบาก
กลับมาทำงานที่ออฟฟิศก็ใกล้ๆสองทุ่มละ จึงไปลิ้มรสอาหารที่ร้านข้าวผัดใบบัวเมื่อวันก่อน วันนี้เรามาเก็บเมนูที่ยังไม่ได้ลิ้มรสครับ

บะหมี่เต้าหู้ครับ อร่อยแค่ไหนดูจากปากพี่เค้าสิครับ อิอิ rool

จากนั้นก็ทานไอติมที่ร้าน 7-eleven (ห้าวมากครับ อากาศเย็นแต่ทานไอติมกัน อิอิ) จากนั้นก็ทำงานๆๆๆๆๆ จนถึงตี 2 ครับ วันนี้ก็หมดไปอีกวันครับ :rolleyes ง่วงอย่างแรง

วันนี้เริ่มต้นด้วยการออกไปหาซื้ออุปกรณ์คอมพิวเตอร์ที่แหล่งดัง คือ ไห่หลงนั่นเองครับ ที่นี่ก็มีตั้งแต่ชิ้นเล็กชิ้นน้อย อย่างเครื่องเล่น MP3 ยันไปจนถึงเครื่อง server เอย notebook computer เอย กระเป๋าโน๊ตบุ๊คก็มีมากมาย ยิ่งตอนนี้ใกล้ช่วงกีฬาโอลิมปิก ก็จะมีสินค้าพวก thumbdrive, mobile harddisk ที่มีตราสัญลักษณ์กีฬาโอลิมปิก 2008 ที่จะจัดขึ้นที่เมืองปักกิ่งในปีนี้นั่นเอง สินค้ากลุ่มที่มีสัญลักษณ์ก็จะมีราคาสูงสักหน่อยนะครับ แต่ถ้าลองเดินดูแล้วก็จะเห็นว่าราคาสินค้าไอทีที่นี่ ช่างยั่วยวนให้เสียเงินมากๆเลยนะครับ แต่ต้องบอกไว้ก่อนว่าส่วนใหญ่จะมาพร้อมโลโก้ภาษาจีน และซอฟต์แวร์ที่ให้มาก็จะเป็นภาษาจีนครับ ทีมงานมีโอกาสได้สั่งซื้อเครื่อง server และ workstation ของ Lenovo มาใช้งาน ซึ่งทางพนักงานขายแจ้งว่ามี Windows XP ติดตั้งมาให้เลย เราก็นึกว่าสบายละ ไม่ต้องมานั่งติดตั้งใหม่ แต่สุดท้ายพอเปิดเครื่องขึ้นมา เลยต้องร้องว่า “ใช่เลยครับ Windows XP ภาษาจีน” ไม่เป็นไรครับ ก็ลองเดาๆปุ่มกันไป แต่สุดท้ายก็ต้องลง Windows XP ภาษาอังกฤษใหม่เนื่องจากว่าโปรแกรมที่ทางทีมงานนำมาไม่สามารถใช้งานได้ครับ 5555 (แบบว่าหัวเราะสมน้ำหน้าตัวเองครับ)

เดินช็อปที่นี่จะเห็นมีคนชอบมาเลียบเคียงขายของครับ จริงๆแล้วไม่ได้ขายหนังปกขาวเหมือนอย่างที่พันธ์ทิพย์บ้านเราทั้งหมดนะครับ ได้ความจากน้องที่นี่ว่า เค้าคงแนะนำให้ไปดูสินค้าที่ร้านเค้าครับ แต่ต้องบอกว่าของเยอะมากๆครับ เดินแล้วอาจจะตาลาย หน้ามืดได้ ที่สำคัญเดินไปเดินมาก็จะหลงทางเล็กน้อยครับ เพราะมัวแต่มองของ

หลังจากเดินหาได้สัก 1-2 ชั่วโมง น้องทีมงานก็บอกว่า พี่ครับ เราหาข้าวทานกันเถอะครับ ทำให้พี่ๆอย่างเราเริ่มหิวตามและสำนึกว่าเดินเพลิน เราจึงปลงใจขึ้นไปทานอาหารที่ชั้นบน เป็นร้านอาหารญี่ปุ่น-เกาหลีชื่อว่า “Yoshinoya” ต้องเข้าแถวซื้อสไตล์เชสเตอร์-กริลล์บ้านเราครับ อาหารที่นี่ชุดหนึ่งก็ตกอยู่ประมาณ 100 บาทกว่าๆครับ แต่โอเคเลยนะครับกับรสชาติ (หรือเป็นเพราะว่ากำลังหิวก็ไม่ทราบนะครับ) มาดูกันดีกว่าว่าทีมงานทานอะไรกันไปบ้าง

ทานเสร็จก็มุ่งหน้าหาอุปกรณ์ที่ทีมงานต้องการกันต่อไป เดินไปเดินมาข้ามตึกนั้น ก็วนกลับมาตึกนี้ มีอุปกรณ์อยู่อย่างหนึ่งซึ่งสร้างความตะลึงให้ผมครับ คือว่า หน้าร้านบอกว่าราคา X บาท บอกว่าต้องให้เราเดินขึ้นไปดูสินค้าที่สำนักงานและสต็อกบนตึก พอขึ้นไปปรากฎว่าราคาแพงกว่าที่ขายหน้าร้านอีกร้านหนึ่งเสียอีก เลยยังไม่เข้าใจตรรกะว่า ตกลงแล้วตัวแทนจำหน่ายที่นี่ขายของแพงกว่าหน้าร้านทั่วไปเหรอ? แต่ไม่เป็นไรครับ เหนื่อยก็ยอมเพื่อราคาที่ถูกที่สุด อิอิ ก็เดินขึ้น-ลงสักพัก จนได้ของที่ต้องการครับ แล้วก็มุ่งหน้ากลับไปที่ออฟฟิศเพื่อทดลองอุปกรณ์ให้เจ้านายที่นี่ดูครับ (เห็นมั้ยครับว่าขยันมาก ทำงานทุกวัน 5555 จริงๆแล้วเป็นแรงงานทาสครับ) :twisted

เสร็จแล้วก็ไปหาบะหมี่น้ำทานกันครับ นี่เลยครับหน้าตามื้อเย็นของพวกผม

อิ่มครับ กลับถึงห้องก็อาบน้ำนอน วันนี้เหนื่อยๆปวดหัวนิดๆ สงสัยจะเข้าๆออกๆตึกหลายรอบ 5555 ฝันดีครับ เจอกันพรุ่งนี้
:cool

แถวบน

แถวกลาง

แถวล่าง

อิ่มแล้วก็กลับเข้าทำงานต่อครับ ต่างคนต่างทำงานหน้าเครียด จนเวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายสี่โมง น้องทีมงานท่านหนึ่ง ก็ถามว่า “พี่จะทานข้าวเย็นกันกี่โมงครับ เพราะว่าเรายังไม่ได้ทานอาหารกลางวันเลยนะครับ ถ้าจะทานมื้อเย็นก็ควรจะหาอะไรทานก่อนนะครับ ไม่งั้นคงทานมื้อเย็นไม่ลง” เราก็เลยรู้ว่าเจ้าน้องท่านนี้หิวแล้วนั่นเอง

เราจึงร่วมมือในการลงไปหาข้าวทานกัน น้องคนเดิมอีกแหละครับที่แนะนำพาเดินไปทานอาหารจำพวก “เสี่ยวซือ” หรือในภาษาง่ายๆว่า ขนมจีบเอย เกี๊ยวนึ่งเอย เกี๊ยวน้ำเอย แถมตบท้ายด้วยบะหมี่ผัดก็มีครับ ร้านก็ดูง่ายๆครับ จะบอกว่าราคานั้นทำเราตกใจเอาการ ลองดูจากรูปละกันนะครับ เกี๊ยวน้ำชามละ 3 หยวน เกี๊ยวนึ่งเข่งละ 4 หยวนละมั้ง กินกันจนอิ่มท้องก็ซัดกันไป 29 หยวน (ประมาณหนึ่งร้อยกว่าบาท) ต้องบอกว่าปริมาณอาหารนั้นเยอะมากนะครับ อย่างของนึ่งเนี่ย ถ้าอย่างร้านสุกี้ชื่อดังในเมืองไทยนั้นติ่มซ่ำก็ 4 ชิ้นต่อเข่ง ซัดไป 39 บาท แต่ร้านนี้ 1 เข่งก็มากันซักเกือบ 20 ตัวครับ ก็ยังสงสัยนะครับว่าทำไมถึงขายในราคานี้ได้ แต่ก็ถือว่าลาภปากละกันครับ แบบว่า “อิ่มจัง ตังก์ไม่จาง” อิ่มหนำสำราญแล้วก็เดินกลับไปทำงานกันต่อ ลืมบอกไปว่าวันนี้ช่วงเช้าก็มีลมบ้าง แต่ช่วงที่เดินไปทานมื้อบ่ายนี่ลมแรงทำเอาหน้าชา ปากสั่นเหมือนกันนะครับ

เวลาผ่านไปไวเหมือนนิยาย ล่วงเข้าสู่เวลาห้าทุ่มแล้ว ท้องเริ่มร้อง ตาเริ่มหรี่ หูเริ่มร้อน แปลว่าเราควรจะพอแค่นี้ก่อนดีกว่า แล้วทีมงานก็เก็บสัมภาระลงไปหาข้าวเย็น(ดึก)ทานกัน ซึ่งอาหารในเวลานี้ก็มี 2 ตัวเลือก คือ อาหารสำเร็จรูปและขนมห่อจากร้าน 7-eleven หรือ นั่งทานที่ร้านอาหารซึ่งเปิด 24 ชั่วโมง (เราจึงเรียกว่าร้าน 24) ผมจึงขอเป็นฝ่ายเลือกทานอาหารที่ร้าน 24 ละกัน เพราะว่าหิวและอยากได้อาหารร้อนๆ น้องทีมงานประจำที่นี่ จึงได้พาเราเดินฝ่าลมหนาวซึ่งซัดโฮกใช้ได้เลย มุ่งหน้าสู่ร้าน 24 ตอนแรกนึกว่าจะเป็นร้านขายพวกโจ๊กง่ายๆ ปรากฎว่าเข้าไปที่ร้านแล้วตะลึงเล็กน้อยที่ขายอาหารตามสั่ง แถมพร้อมด้วยของนึ่งหลากหลาย ลองดูกันครับว่าผมได้ลิ้มรสอาหารจานใดกันบ้าง (ลืมบอกไปว่าช่วงพิเศษจะมีเมนูบางรายการลด 50% เลยครับ ซึ่งผมก็สมัครใจที่จะสั่งรายการเหล่านี้ เพื่อความอิ่มหนำในราคาไม่หนักใจ อิอิ)

เสร็จแล้วก็เข้านอนครับ ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าลมเย็นขึ้นทุกทีๆ

เริ่มต้นเดินทางก็พบกับการ delay ประมาณ 40 นาทีเนื่องจากช่วงนี้สนามบินสุวรรณภูมิทำการปิด run way ไป 1 ช่อง ทำให้ใช้งานได้เพียง run way เดียว พอมาถึงปักกิ่งก็เห็นไอเดียเก๋ๆบริเวณด่านตรวจคนเข้าเมืองครับ เค้าจะมีปุ่มให้เรากดประเมินผลการทำงานของเจ้าหน้าที่ด้วย เสียดายถ่ายรูปมาไม่ได้ เนื่องจากทางประเทศจีนมีกฎห้ามถ่ายรูปจากบนเครื่องบิน รวมถึงบริเวณสนามบินด้วย จากนั้นก็มารอกระเป๋านานอีกประมาณ 40 นาที นานกว่าทุกครั้งที่เคยรอ ทั้งๆที่กระเป๋าติด tag “priority” แล้วนะครับ ก็ว่ากันไป

จากนั้นนั่งรถที่ออฟฟิศจัดไว้ให้มาถึงที่พักก็หัวค่ำละ เลยไปทานข้าวบริเวณห้างใกล้ๆไม่ไกลนัก เรียกว่า “Golden resource plaza” หรือ “จิน หยวน ต้า ซ่า” ซึ่งอาหารมื้อแรกนั้น ก็เหมือนกับครั้งก่อนที่มาทำงานที่นี่ นั่นก็คือ ร้านอาหารญี่ปุ่นแบบสายพาน ร้านนี้อยู่บนชั้น 5 ของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ซึ่งมีสาขาหลายแห่งในปักกิ่งด้วย

เริ่มจากบรรยากาศร้านครับ จะเห็นมีทั้งโต๊ะที่นั่งติดกับสายพาน แล้วก็มีโต๊ะที่นั่งแยกออกไป ดูจากรูปสิครับ จะเห็นเป็นสายพาน แต่ก็มีจะที่นั่งที่แยกไปห่างสักหน่อย เหมาะกับมาหลายคนอย่างเช่นทีมงานเราครับ ระบบการรับออร์เดอร์ที่นี่ก็ใช้ pocketpc ติด Compact Flash wireless กันทั่วไปครับ

มาต่อกันที่เมนูลิ้มชิมรสต้อนรับการมาเยือนกันหน่อยนะครับ

แถวบน

แถวกลาง

เนื้อผัดน้ำมันงา (ผมไม่ทานเนื้อ จึงได้แต่ดู

แถวล่าง

เบ็ดเสร็จมื้อนื้อิ่มอยู่ที่ 42x หยวน แต่มีบัตรลดก็เลยเหลือประมาณ 38x หยวนครับ จากนั้นก็กลับเข้าสู่ห้องพัก (จริงๆแล้วหลังไมค์ถูกเรียกไปคุยงานต่อจนดึกเลยครับ) ง่วงอย่างแรง ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ บ้าย บาย :hihi

ป.ล. เวลาที่ปักกิ่งนี้เร็วกว่าเมืองไทยประมาณ 1 ชั่วโมงครับ ค่าเงินช่วงนี้ก็ 1 หยวน (RMB) = 4.9 บาท หรือ 1 USD = 7.07 หยวน (RMB)

วันสุดท้ายนี้อากาศหนาวเอาเรื่องเลยครับ ลงมาอยู่ที่ -8 องศาเซลเซียส วันนี้ก็เสร็จภารกิจหลักแล้ว ได้แต่เคลียร์เอกสารนิดหน่อย เตรียมกลับบ้าน

พูดถึงอาหารการกินอีกนิด มาครั้งนี้ตอนเช้าได้ข้าวต้มอุ่นๆช่วยคลายหนาวได้เยอะเลย ช่วงสายเจ้าหน้าที่ที่นี่พาไปตลาดนัดแห่งหนึ่ง มีของขายคล้ายตลาดปีนังเลยครับ ด้านหน้ามีผลไม้หลายหลากให้เลือกชิม มีของกินเล่นที่ผมชอบคือ เค้าจะทำเป็นบ้องๆคล้ายข้าวหลามด้ามเล็ก แต่ไม่ได้เป็นการเผา จะเป็นการต้มไว้ในน้ำ มีปลายไ้ม้แหลมโผล่ขึ้นมาคล้าย ไอติมเขย่าโบราณอะครับ เค้าจะกระเทาะไม้ไผ่ออกแล้วกลิ้งข้าวเหนียวลักษณะคล้ายข้าวหลามไปบนน้ำตาล ทานแล้วอร่อยเพลินดี นอกจากนั้นจะมีมันเผา เนื้อมันสีส้มมากๆเลย แถมรสชาติก็หวานอร่อยดี ผมสังเกตว่าอาหารเหล่านี้มักจะเป็นกลุ่มวัยกลางคนที่เลือกทานกันนะครับ พวกวัยรุ่นเค้าไม่ค่อยทานกันเลย แต่ผมชอบครับ (แม้จะยังไม่แก่มาก อิอิ)

ใกล้ๆนั้นก็เจอร้านขายแผ่นดีวีดีทีี่ผมทำใจก่อนไปแล้วว่าคงไม่ได้ซื้อ เพราะไปแบบเร่งด่วน และบริเวณเดิมๆก็ไม่ค่อยได้ขายแล้ว แต่ที่นี่จะเป็นแผ่นแบบซองนะครับ DVD5 ราคาแผ่นละ 7 หยวน ส่วน DVD9 ราคาแผ่นละ 13 หยวน ซื้อ 10 แถม 1 ครับ แต่ต้องเป็นประเภทเดียวกัน

ตกเย็นก็นั่งรอขึ้นเครื่องบินกลับบ้าน เช่นเคยครับผมต้องใช้บริการ Air China อีกครั้ง หลังจาก check-in เข้าไปแล้วก็นั่งรอหน้าทางขึ้นเครื่อง ในขณะนั้นก็เห็นพฤติกรรมการรอเครื่องของกลุ่มคนไทยกลุ่มหนึ่ง คือการเปิดเพลงประมาณว่าต่อลำโพงด้วย ผมนั่งห่างมาพอควรยังได้ยิน โดยส่วนตัวผมคิดว่าเราไม่น่าจะทำแบบนี้เลย เพราะผมก็เห็นผู้โดยสารบางท่านก็นอนพักผ่อนกันอยู่ ก็ขอบ่นนิดนึงละกันนะครับ

จากนั้นก็ขึ้นเครื่องสองทุ่มครึ่ง ถึงเมืองไทยก็ตีหนึ่ง ขอบอกว่าอาหารการบินไทยดีกว่าเยอะเลยครับ ที่สำคัญเรื่องความปลอดภัยขณะเครื่องขึ้นและลง ปกตินั้นผมจะเห็นหลายสายการบิน จะมีการตรวจสอบว่าผู้โดยสายได้คาดเข็มขัดและเก็บโต๊ะพับหน้าที่นั่งขณะเครื่องขึ้นและเครื่องลง แต่กับสายการบินนี้ ตั้งแต่ไปจนกลับ ผมไม่เห็นเช็คเลย ที่แน่ใจเนื่องจากขาไปและขากลับ คนนั่งข้างผมเนี่ยไม่เก็บโต๊ะพับเลยครับ

แล้วก็ถึงเมืองไทยโดยสวัสดิภาพครับ จบไปอีกภารกิจหนึ่ง

ส่งท้ายภาพที่ทำงานยามเย็น และห้องพักเล็กๆที่ให้ผมได้อาศัยในเมืองปักกิ่ง

1. ก็คงเน้นไปที่การทำงาน ซึ่งที่ไปทำงานนั้นอยู่ในเขตทหารต้องเดินเข้าไปที่ตัก ฝ่าด่านลมซัด ก็ทำให้หน้าชา หูชา เอาการ สิ่งที่ผมไม่ได้เตรียมมาคือที่ปิดหูนั่นเอง หากมีก็คงช่วยได้เยอะเลย

2. อาหารกลางวันก็คิดอาหารถาดหลุม เหมือนที่เคยทานมา เพราะเข้าออกไปข้างนอกลำบาก ต้องนั่งรถเมล์จึงจะได้เข้ามายังบริเวณกลางเขตอุตสาหกรรมเพื่อเรียก taxi

3. อาหารเย็นก็เช่นเคยไม่เคยพลาด กับเป็ดปักกิ่ง อาหารจานเด็ดประจำกรุงปักกิ่ง ทุกครั้งที่สั่งเค้าก็จะมาแร่ให้เราเห็นเลยนะครับ แต่ร้านที่วันนี้ไปทานเค้ายกมาสำเร็จรูปเลย

4. เดินผ่านก่อนเข้าโรงแรมก็มีรถเมล์ที่เป็นแบบใช้รางไฟฟ้าให้เห็นอยู่ ห้องนอนที่ผมอยู่ค่อนข้างเล็กเอาการ แต่ก็มีอินเตอร์เน็ตให้ใช้พรีครับ

แล้วก็ผ่านไปอีกวันกับความหนาวเย็น และความเหงา พรุ่งนี้ก็กลับบ้านแล้ว งานเสร็จแล้ว

1.จากสนามบินสุวรรณภูมิก็จับเที่ยวบินของสายการบิน air china เที่ยวตีหนึ่งครึ่ง ขอบอกครับว่าเครื่องเล็กมากเลย แนะนำให้ทานข้าวก่อนขึ้นเครื่องนะครับ เพราะว่าขึ้นไปก็คงหลับ แถมเค้าก็ไม่แจกอาหารเราเลย

2.ถึงแล้วครับปักกิ่ง อากาศเย็นมากเลย ประมาณ -4 องศาเซลเซียส มีเสื้อกันหนาวมาแค่ตัวเดียว ลมแรงสุดๆ หูชาเหลือเกิน

3.วันนี้อิ่มมื้อเย็นด้วยอาหารเกาหลี แบบย่างๆ ก็รอดตัวไปละ

ขอตัวไปจัดการตัวเองก่อนละครับ พรุ่งนี้เจอกันครับ