คืนนี้ผมก็จะได้จับเครื่องบินกลับบ้านแล้วครับ ดีใจจัง จะได้กลับไปทานข้าวกระเพราหมูไข่เจียวเสียที พูดไปที่นี่ก็แทบจะไม่มีอาหารที่ทำด้วยหมูและวัวให้เราไ้ด้สั่งกันเลยนะครับ ส่วนใหญ่จะเป็นไก่, แพะ, กุ้ง และปลา (มีปูมาเป็นระยะครับ)

ว่าแล้วมาดูว่าตั้งแต่เช้าผมพบเจออะไรมาบ้างดีกว่า

ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับระบบจ่ายไฟฟ้าที่นี่ 3-4 วันที่ผ่านมาไฟดับบ่อยมากครับ แต่วันนี้ดูเหมือนจะดับนานและบ่อยกว่าทุกวัน คือ ดับ 3 – 4 ครั้งตั้งแต่เช้า และครั้งท้ายสุดดับนานถึงครึ่งชั่วโมง

หลังจากอาหารเช้าเราก็เรียกรถ auto ตามปกติเพื่อมาเก็บอุปกรณ์ที่ออฟฟิศลูกค้าครับ ปรากฎว่าวันนี้คงเป็น”วันโขกแห่งชาติ” ละมั้ง เพราะแม้ว่าวันนี้จะมีรถ auto ว่างให้เราเรียกใช้บริการมากกว่าทุกวัน แต่แปลกที่ไม่มีคันไหนยอมใช้มิเตอร์เลย 5 คันแรกที่เรียกนั้น เรียกเหมาจ่ายเลยหมดเลย ด้วยศักดิ์ศรีที่ว่าไม่ยอมโดนโขก 10-20 รูปี (ประมาณ 9-18 บาท) เราจึงรอจนมาพบคันที่ 6 ใช่เลยครับ คันนี้ยอมเปิดมิเตอร์เราจึงเดินทางมาออฟฟิศได้ 555 :itongue จริงๆแล้วเงินเพียงไม่กี่รูปีก็คงไม่ได้ทำให้เรามีเงินทานข้าวเพิ่มขึ้น แต่ว่าเราอยากให้เค้ารับผิดชอบความรู้สึกนักท่องเที่ยวอย่างเรามากกว่า (ว่าไปนั่น) ไม่ใ่ช่เฉพาะกับที่บังกาลอร์หรอกนะครับ ผมว่าไม่ว่าจะเมืองไทยบ้านเรา หรือที่ไหน หากเจอนักท่องเที่ยวก็ไม่ควรโขกรีดกันแบบนี้ :furious

แต่ก็ไ่่ม่ใช่ว่าจะไม่มีคนดีนะครับ หลายครั้งที่ผมไปซื้อของตาม supermarket หรือร้านอาหารในบังกาลอร์ทางร้านก็จะปัดเศษลงให้เหมือนกันนะครับ เรียกว่า”ไม่สิ้นคนดีศรีบังกาลอร์” [aup] :biggrin

เที่ยวบินที่เราจะกลับบ้านคือเที่ยวบินรอบ 20:45 ตามเวลาท้องถิ่นที่นี่ ใช้เวลาบินประมาณ 3 ชั่วโมงครึ่ง น่าจะถึงสนามบินสุวรรณภูมิในเวลาประมาณตีสี่ครึ่ง ตามเวลาท้องถิ่นที่ประเทศไทย (สำนวนประโยคเหมือนกับที่เราได้ยินจากกัปตันมั้ยครับ อิอิ ต้องทำเสียงนุ่มๆฟังยากๆด้วย)

มีคนถามว่าทำไมไม่กลับให้มันเร็วกว่านี้หละ คำตอบคือว่า เที่ยวบินของสายการบินไทยระหว่างกรุงเทพฯ-บังกาลอร์นั้น มีทุกวัน และวันละเที่ยวเท่านั้น (เมื่อก่อนมีแค่อาทิตย์ละ 2-3 เที่ยวเองนะครับ) ซึ่งไฟลท์จากบังกาลอร์ นั้นถือว่าเป็นไฟลท์แรกของสนามบินสุวรรณภูมิในทุกๆวันเลยนะครับ คือเครื่องบินจะลงจอดประมาณตี 4 ครับ

ย้อนกลับมาพูดถึงช่วงบ่ายจนถึงเมืองไทยเลยละกันนะครับ

มื้อกลางวันเราก็จัดการอุ่นเครื่องที่ห้าง The forum ครับ เพราะกะว่าจะปล่อยพลังก๊อกสุดท้ายในมื้อเย็น ซึ่งพี่ๆทีมงานบอกว่าเป็นร้านอาหารสไตล์ฝรั่งครับ ไหนๆก็ไปห้างแล้วเลยซื้อคุ้กกี้เล็กน้อย พร้อมกับของฝากคนทางบ้านนิดหน่อย

หลังจากเช็คเอาท์ ทีมงานเราก็มุ่งหน้าสู่ด่านพิเศษเพื่อปล่อยพลังนั่นคือ ร้าน T.G.I FRIDAY’S ที่ตั้งอยู่บนถนน Airport road ซึ่งเป็นถนนสู่สนามบินนั่นเอง เมื่อไปถึงที่ร้านผมก็อึ้งสักหน่อยว่านี่หรือคือเวทีที่จะปล่อยพลังที่เหลือ เพราะว่าบรรยากาศในร้านช่างแตกต่างกับบรรยากาศภายนอกโดยสิ้นเชิง ภายในมีลักษณะเป็นผับด้วย สามารถสั่งแอลกอฮอล์ รวมถึงมีอาหารที่ประกอบจากเนื้อวัวและเนื้อหมู ซึ่งเป็นของต้องห้ามสำหรับศาสนาที่นี่ ทางทีมงานได้ขอเลือกโต๊ะบริเวณ “มิสูบบุหรี่” ครับ เรามาเริ่มกันที่เมนูอาหารกันดีกว่าครับ (เริ่มจากแถวบนลงล่าง และจากซ้ายไปขวา)

แถวบน

บรรยากาศหน้าร้านครับ เราไปถึงกันเวลาประมาณ 6 โมง 20 นาที จานและผ้าปูโต๊ะออกมาเป็นสไตล์อเมริกันเลยครับ ณ เวลานี้หากเราสั่งเครื่องดื่มจะได้โปรโมชั่น สั่ง 1 แก้ว แถม 1 แก้ว ชาวคณะเราจึงตกลงสั่งชามะนาว และม็อคค่าปั่น (รสจืดมากเลยขอบอก)

แถวสอง
เริ่มด้วย Appetizer คือ ชีสทอดครับ (จำชื่อทางการมิได้ ยาวเหลือเกิน) จะเห็นถึงความยืดหยุ่นของชีสที่อยู่ด้านใน (รูปใหญ่ทางขวา) และสลัดไก่เซี่ยงไฮ้ (Shanghai chicken salad) มีใส่ส้มเป็นกลีบๆ รสชาติได้ใจมากครับ

แถวสาม
อาหารจานหลักเริ่มด้วย กุ้งทอดครับ (Friday’s Shrimps) กุ้งตัวใหญ่ดี เสิร์ฟพร้อมมันฝรั่งทอดและผักผัดเนย ตามด้วยปลาทอดราดข้าวผัดผงกะหรี่คัรบ มีซ็อสให้จิ้มด้วย เมนูนี้ชื่อ Tortilla Crusted Fish รูปถัดไปเป็นการเจรจาต๊าอ่วยระหว่างทีมงานกับบริกรครับ ชุดบริกรที่นี่เจ๋งดี ลายเดียวกับผ้าปูโต๊ะเลยครับ แถมมีเข็มกลัดติดเต็มเสื้อกันทุกคนเลย

แถวสุดท้าย
นี่คือบรรยากาศในร้านครับ ตอนเราไปถึงยังเป็นช่วงเย็นๆครับมีแสงจากท้องฟ้าให้เห็นอยู่ มีที่นั่งบริเวณระเบียงให้นั่งกินฝุ่นกันด้วย นี่ก็จานหลักอีกจานครับ กุ้งและไก่ราดซ็อสเสิร์ฟพร้อมข้าวผัดผงกะหรี่ (จำชื่อเมนูมิได้ครับ) ระหว่างทานข้าวเหลือบตามองไปเห็นเรือไม้ยาวๆวางขวางอยู่บนเพดานครับ แล้วก็เป็นว่าอิ่มกันถ้วนหน้าครับ ออกจากร้านก็เริ่มหัวค่ำละครับ เตรียมมุ่งหน้าสู่สนามบินกัน เบ็ดเสร็จงานนี้ปล่อยพลังไปที่ใกล้ๆ 3,000 รูปีครับ

เมื่อถึงสนามบินครับ ก่อนจะไปที่เคาน์เตอร์ Check-in คุณจะต้องทำการ scan กระเป๋าที่จะโหลดเข้าใต้เครื่องทุกใบนะครับ จากนั้นระหว่าง check-in คุณจะต้องนำ tag เล็กๆ ที่ระบุว่า “Cabin Cabbage” ผูกติดไว้กับกระเป๋าที่คุณจะนำติดตัวขึ้นเครื่องไปนะครับและอย่าลืมกรอก”เอกสารเดินทางขาออก (Departure card) ด้วยนะครับ แล้วก็ขึ้นบันไดเลื่อนไปชั้นสอง จะพบกับจุดตรวจคนเข้า-ออกเมือง (Immigration) ซึ่งตรงนี้คุณจะต้องเริ่มจากตรวจเอกสารหนังสือเดินทางพร้อมแบบฟอร์มเอกสารเดินทางขาออก ต่อด้วยการตรวจกระเป๋าและร่างกายครับ ถ้าเป็นผู้หญิงให้เดินไปช่องซ้ายสุดซึ่งจะมีเป็นคอกคล้ายห้องถ่ายรูปแบบด่วน ที่กั้นไว้ให้เจ้าหน้าที่ได้ทำการตรวจตามร่างกายของผู้เดินทางที่เป็นสุภาพสตรีได้อย่างเรียบร้อยนั่นเอง ส่วนถ้าเป็นผู้ชายก็เข้าช่องปกติครับ ซึ่งจุดนี้ให้คุณตรวจสอบด้วยว่า tag “Cabin Cabbage” ได้รับการประทับตราหรือไม่ เพราะหากไม่ได้ประทับตราเรียบร้อย ก่อนขึ้นเครื่องจะมีการตรวจ tag พร้อม boarding pass อีกครั้ง คุณจะต้องเดินกลับไปให้เค้าตรวจพร้อมประทับตราที่ tag ใหม่ครับ :cool

เย้ ดีใจจะได้ขึ้นเครื่องกลับบ้านแล้ว แต่แล้วสองหนุ่มทีมงานก็เกิดอาการตายตอนจบด้วยการท้องเสียทั้งคู่ครับ เข้าใจว่าคงเกิดจากซ็อสที่ร้าน TGIF เป็นแน่แท้ โฮ้ของผมเนี่ยมาบุกตอนจะขึ้นเครื่องพอดีเลยครับ โชคดีที่ตัดสินใจเข้าห้องน้ำที่สนามบินก่อนเลย ไม่งั้นแย่แน่ๆ แต่แล้วก็ผ่านไปได้ครับ ได้ขึ้นเครื่องกลับบ้านจนได้ :eyeclose

ทิ้งท้ายครับ ปกติแล้วก่อนเครื่องลงจะมีการแจกดอกกล้วยไม้ติดเข็มกลัดให้สุภาพสตรีได้ติดเสื้อเป็นที่ระลึกครับ แต่เจ้ากรรมไม่รู้ว่ายังไง Flight attendant (หรือ Steward) ท่านนั้นดันแจกดอกไม้ให้ผมด้วย ก็เลยเข้าใจว่า ช่วงนั้นไฟคงมืดๆ แล้วเค้าอาจจะเพิ่งตื่นก็ได้ครับ เพราะขณะนั้นคือเวลาประมาณตี 4 ของเมืองไทย :sick

ถึงบ้านแล้วครับ โชคดีแล้วเจอกันในทริปหน้าถ้ามีโอกาสครับ หวังว่าคงได้สนุกบ้างฮาบ้างนะครับ :biggrin

ป.ล. ได้ความจากทีมงานนายหมูว่า TGI Friday นั้นย่อมาจาก “Thanks Gods It’s Friday” และพี่เก่งเสริมว่าร้านนี้มีสาขาที่เมืองไทยบริเวณตึกใกล้ๆโรงแรม JW Marriott ถนนสุขุมวิท

ป.ล.2 แอบบ่นพี่ศุลกากร (ตรงบริเวณคลังศุลกากร) ที่สนามบินนิดนึงครับ เนื่องจากว่าเราคงไปถึงเช้าเกินไป พี่เค้ายังไม่ตื่นครับ พอมีคนไปปลุกมาให้ พี่เค้าก็ทำเสียงดุๆก่อนว่า “ขนอะไรมา” ดุมากครับ (คงดุเพราะว่าเพิ่งตื่น) แต่เราก็ใจดีสู้เสือด้วยอาการง่วงๆเช่นกัน สุดท้ายก็ผ่านไปได้ครับ ทีมงานเหลือบไปเห็นป้ายคำเตือนว่า “การใช้คำพูดไม่สุภาพกับเจ้าพนักงานถือเป็นความผิด” ก็เลยได้แต่นึกยิ้มในใจครับ :cool

วันที่เก้าแล้วครับ ใกล้จะถึงวันกลับตามแผนครับ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับครับ กว่าจะหลับตาได้ก็ประมาณตี 1 แถมยังดันตื่นตอนตี 5 ครึ่ง ไม่รู้ว่าจะรีบตื่นไปไหน แล้วพอตอนบ่ายก็จะง่วง วันนี้ตอนแรกตั้งใจว่าจะเสร็จงานแล้วได้ไปทานอาหารอร่อยๆกันอีกครับ ปรากฎว่างานที่คิดว่าง่ายในตอนแรก กลับเกิดปัญหาให้ลุ้น แต่ท้ายสุดเราก็ช่วยกันแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปได้ เราได้ลายเซ็นของลูกค้ามาครอบครองเรียบร้อย ซึ่งทั้งหมดแลกด้วยการอดมื้อเที่ยงครับ กว่าจะเสร็จก็หกโมงเย็นละครับ ทำให้เราไม่ได้เก็บภาพอาหารมาให้ชมเหมือนเช่นทุกวัน

วันนี้มื้อเย็นกะว่าจะมาทานร้านจีนขาประจำ ปรากฎว่าเจ้ากรรมร้านเปิดหนึ่งทุ่ม ซึ่งเราต้องรออีก 30 นาที แต่ก็ต้องรอครับ เพราะว่าใกล้สุดแล้ว เราจึงประทังท้องด้วยคุ้กกี้ที่ซื้อตุนไว้ ซึ่งพอถึงเวลาร้านเปิด เราก็ซัดกัน 7-8 อย่าง สิริรวมได้ 651 รูปี เหลือเชื่อแบบไร้้สาระครับ ผมทายราคาอาหารถูกอีกแล้ว (แต่ทำไมช่วงหลัีงซื้อ lottery ไม่เห็นถูกเลย) ด้วยความหิวโซ ทำให้ผมไม่สามารถคุมสติถ่ายรูปอาหารมาให้ชมได้ครับ :sick

กลับไปพูดถึงภาพด้านบนครับ ด้านซ้ายเป็นภาพที่พักของชาวคณะครับ ชื่อว่า “Pai Comfort” ราคาคืนละประมาณ 2,xxx รูปีครับ ส่วนด้านขวาพอดีเดินผ่านไปบนดาดฟ้าตึกแถวนั้น เลยถ่ายรูป tower กับจานดาวเทียมมาฝากครับ :eek

สำหรับวันนี้ก็ขออำลาไปอาบน้ำก่อนนะครับ ดีใจจังใกล้จะได้กลับบ้านแล้ว คิดถึงคนที่บ้านสุดๆ :lol

หลังจากสรุปแล้ว ทีมงานก็เดินทางสู่การทะลวงลำไส้ด้วยอาหารมื้อหรูอีกครั้งครับ คราวนี้เรามากันที่ “Richmond circle” ซึ่งจะมีร้านอาหารจีนชื่อว่า “Aroma of China” ก่อนเริ่มพูดถึงอาหารขอบ่นรถ auto ที่นั่งนิดนึงครับ คือว่าพี่ท่านไม่ยอมกด meter ครับ พอเราบอกให้เปิดมิเตอร์ เค้าก็บอกว่าไม่เปิด คิดเหมา 100 รูปี ทำไงได้ละครับ อยู่กลางทางแล้วนี่ครับ เลยยอมไป แต่ก็ขอด่าในใจละกัน อิอิ ไม่น่าทำกันแบบนี้เลย นักท่องเที่ยวนะ uch โอเคครับ กลับมาเข้ามื้อกลางวันกันดีกว่า เข้ามาในร้านแล้วผมรู้สึกว่ามีความสว่างๆดี มีการแต่งร้านด้วยของจีนหลายอย่าง ชัดเจนดีครับ จานช้อนก็ดูดีมีระดับ(กว่าวันก่อนๆครับ) พนักงานในร้านท่านหนึ่้งพอทราบว่าเราเป็นคนไทย เค้าก็รีบบอกว่า ชอบดู “องค์บาก” กับ “ต้มยำกุ้ง” อย่างแรง ถึงกับซื้อดีวีดีติดบ้านไว้เลย ก็ภูมิใจกันไปครับ แต่แกทิ้งท้ายด้วยคำถามว่า “โทนี่ จา จะแต่งงานแล้วใช่มั้ย” เล่นเอาอึ้งเลยครับ :twisted เอ้าคราวนี้เข้าเมนูซะทีครับ (เริ่มจากแถวบนลงแถวล่าง และซ้ายไปขวานะครับ)

แถวแรก

แถวสอง

แถวล่างสุด

เบ็ดเสร็จแล้ว ค่าเสียหายทั้งหมด 1,5xx รูปีครับ ผมทายถูกอีกแล้น :idea

จากนั้นทีมงานก็ต้องทำการแลกเงินครับ เพราะเงินรูปีหมดแล้ว เราก็เิดินทางไปที่ถนน Bridgate ครับ (ชื่ออาจจะเพี้ยนๆไปนิดนะครับ) ตอนมาคราวที่แล้วพี่อีกท่านพาผมเดินถนนเส้นนี้ตอนหัวค่ำ แล้วก็จะไปตัดกับถนน MG ที่เมื่อวานผมไปมาครับ ต่อไปก็จะเป็นภาพรวมของตอนบ่ายครับ

ระหว่างเดินทางไปแลกเงิน ก็ได้มีโอกาสแวะปั๊มแก๊สครับ เสียวดีแท้

เมื่อถึงถนน Bridgate ตึกที่เราจะไปแลกเิงินคือตึก Mota royal plaza ซึ่งจะมีร้านแลกเงินที่ให้อัตราแลกเปลี่ยนดีอยู่ที่ชั้นสองบริเวณบันไดเลื่อนครับ นอกจากนั้นที่นี่จะมีร้านกาแฟ coffee world ด้วยครับ ถ้าออกจากห้าง Mota แล้วเลี้ยวซ้ายเดินตรงไปเรื่อยๆจะไปเจอถนน MG ครับ

แต่พี่ทีมงานได้พาเดินข้ามถนนมาอีกทางครับ เพื่อมุ่งหน้าสู่ถนน Airport road เป็นที่ตั้งของห้าง Central Bangalore และหากเลี้ยวขวาไปก็จะพบกับห้าง Garuda เรามาดูกันครับว่า 2 ห้างนี้มีอะไรบ้าง

ในห้าง Garuda จะมีทั้งโรงหนังที่ชั้นบนสุดครับ แล้วก็จะมีร้านคุ้กกี้ Cookie man เหมือนกับห้าง Forum หลังจากเดินหาซื้อของให้ภรรยาผมยังไม่สำเร็จ เราก็สะดุดกับร้านขายไอศกรีมครับ ลืมถ่ายชื่อร้านมา แต่ร้านนี้มีสิ่งสะดุดตาคือ หอคอยช็อคโกแลตครับ เค้าจะให้ลูกค้าซื้อของจุ่มช็อคโกแล็ตร้อนๆที่ไหลท่วมหอคอย อย่างกับ Fondu ที่ร้าน Swensens บ้านเราเลยครับ นายหมูเช่นเคยครับ อาสาชิมไอศกรีมของร้านนี้ เป็นรสฝรั่งแดงครับ หนึ่งลูกพร้อมโคน ในราคา 60 บาท กลิ่นฝรั่งอย่างแรงครับ uch

ทีมงานก็เดินกลับมายังห้าง Central Bangalore ครับ เพื่อหากาแฟดื่มและนั่งพักไปในเชิง จะบอกว่าพี่ทีมงานของผมเนี่ย อย่างกับคนท้องถิ่นเลยครับ มาถึงก็พาเดินรอบห้างก่อน แล้วพาเดินลงบันไดมายังชั้นลอยเพื่อเจอกับร้านกาแฟ Cafe’ Coffee Day (ย่อว่า CCD) ถ้าไม่เคยมาก่อนนี่คงไม่รู้ว่ามีร้านกาแฟตรงนั้น [aup]

กาแฟที่ผมเลือกสั่งคือ Devil’s own ดูจากรูปว่าน่าทานเลยขอลอง ราคาก็ 75 รูปีครับ จะบอกว่าหลังจากทานเข้าไป เกิดอาการมึนเล็กน้อย เหมือนว่ากาแฟจะเข้มๆบวกกับช็อคโกแล็ตเข้มๆ พอดื่มน้ำเปล่าตามก็ดีขึ้นครับ แปลว่าของเค้าแรงใช้ได้เลย หรือไ่ม่ผมก็อ่อนเอง 555

หลังจากเสร็จภารกิจกันแล้ว ก็นั่งรถกลับที่พักครับ เลยขอพูดถึงรถยนต์ 2 ชนิดครับ ชนิดแรก คือ รถตำรวจครับ ก็ดูลุยๆดีครับ อีกชนิดคือ Suzuki Swift เห็นนิยมขับกันมากเลยครับ ด้วยรูปทรงกะทัดรัด เคยเห็นโฆษณาหลายครั้งตามหนังสือ แล้วก็ลุ้นว่าจะเข้าไทย สุดท้ายไม่เห็นในเมืองไทยเลย แต่ที่นี่นิยมมากเลยครับ

ใกล้ๆที่พักนั้นจะมีห้างชื่อ “Big Bazaar” ซึ่งนั่งรถผ่านวันก่อนแล้วตั้งใจว่าจะมาซื้อเสบียงกันที่นี่ วันนี้ได้มาแล้วครับ ก็มีของมากมายขนาดห้างย่อมๆเลยนะครับ ตั้งแต่ของใช้ เสื้อผ้าเด็กและผู้ใหญ่ รวมถึงเครื่องใช้ไฟฟ้า เสร็จจากซื้อน้ำแล้ว ทุกคนก็ตั้งใจงดข้าวเย็นครับ เพราะว่าอิ่มอย่างแรง เลยได้แต่ซื้อผลไม้ไว้ทานก่อนนอนกัน

ท้ายสุดสำหรับวันนี้ ไม่ได้มีเจตนาจะซ้ำเติมทีมงานท่านหนึ่งนะครับ แต่ว่าพอดีเราได้เจอสตอเบอร์รี่แพ็คราคา 25 รูปี ในห้างเซ็นทรัลซึ่งเป็นแบบเดียวกันกับที่ซื้อริมถนนวันก่อนในราคา 40 รูปี แต่ที่ต้องการบอกคือว่า สำหรับที่นี่ การที่เราซื้อผลไม้ริมถนนอาจจะไม่ได้ยืนยันว่าเราได้ราคาถูกกว่าในซุปเปอร์มาร์เก็ตนะครับ :eyeclose งานนี้เล่นเอาทีมงานท่านนี้เสียศูนย์ไปชั่วขณะครับ

ก็จบสำหรับวันนี้ครับ วันนี้นั่งปั่นเอกสารไปชั่้วโมงกว่าๆตาลายเอาการ เจอกันพรุ่งนี้ครับ สวัสดี :wink

ครบอาทิตย์จนได้ครับกับทริปนี้ แต่หวังว่าคงไม่ต้องถึง 2 อาทิตย์นะครับ เช้านี้ก็มีของใหม่ครับ โดนัท กับถุงทองไส้ผัก สำหรับงานวันนี้เริ่มมีความหวังครับ หลังจากได้ทางเมืองไทยส่งตัวช่วย version แรกมา ก็เริ่มมีแวว แต่มีแววสักพัก แววก็หายไป แต่ทีมงานก็หาปัญหาเจอครับ เลยให้ทางเมืองไทยส่งตัวช่วย version ใหม่มาอีกครั้ง ซึ่งต้องขอบคุณทีมงานไทยด้วยที่ให้ความช่วยเหลือในวันหยุด เรียกว่าช่วยกันทำมาหากินครับ :wink ซึ่งตัวช่วย version ใหม่นี้เหมือนจะช่วยแก้ปัญหาได้เกือบหมดแล้ว ซึ่งทดสอบเสร็จก็เย็นแล้ว ทางลูกค้าท่านๆขอกลับบ้านกัน เราเลยต้องเก็บของกลับกัน

หากตามอ่านกันมาตั้งแต่วันแรก คงสงสัยว่าไม่มีมื้อกลางวันเหรอครับ ใช่ครับวันนี้เราทานแค่คุ้กกี้สำหรับมื้อกลางวัน เพราะตั้งใจว่ามื้อเย็นจะทานแบบพลีชีพ (เรียกว่าสะสมเงินกันมาหลายมื้อ เพื่อมื้อเย็น) :lol

เย็นนี้พี่ๆพาผมไปบริเวณถนน MG ครับ ถนนเส้นนี้เห็นเค้าว่าจะเจอคนไทยเยอะเหมือนกัน แต่พอดีผมเดินด้านหลังครับ เลยไม่เจอแต่ประการใด การมาถนน MG ในวันนี้มีจุดหมายหลักคือ

1)ซื้อหนังสือที่ร้าน Gangaram ร้านนี้มีสามชั้นครับ เิดินกันเมื่อย แต่ผมก็ไม่ได้หนังสือติดมือเช่นเคย อิอิ อาจจะเป็นคนไม่ค่อยมีสาระ :cool

ลองดูบรรยากาศที่ผมเก็บมาฝากจากการไปถนน MG ครับ

2)ทานอาหารจีนที่ร้าน Mainland China ครับ ร้านนี้เปิดประมาณทุ่มกว่าครับ ถ้ายังไม่ถึงเวลาเค้าจะไม่เปิดแอร์ แล้วก็จะให้นั่งรอร้อนๆข้างล่างเนี่ยแหละ พอใกล้เปิด จะมีพนักงานถือหม้อใส่ถ่านร้อนๆมีควัน แล้วก็เดินว่อนทั่วร้านให้มีกลิ่นควัน จากนั้นก็จะตีกลองรัวต้อนรับครับ เมื่อเริ่มสั่งอาหารพนักงานก็นึกว่าเราเป็นชาวเกาหลี เล่นเอาฮาสักพัก ทีนี้เราก็ดันหลงไปบอกเค้าว่า serve all together ทีนี้เลยได้รอกันกระเพาะกางเลยครับ นอกจากนั้นพยายามหาราคาอาหารแต่ละรายการ หาไม่เจอครับ สุดท้ายมาเจอว่าเค้าเขียนเป็นตัวหนังสือ ไม่ใช้เป็นตัวเลขนั่นเอง ก็เก๋ดีครับ ทีีนี้ลองมาดูตามรูปกันนะครับ เรียงตั้งแต่บนซ้ายวนมาทางขวานะครับ

มีสั่งน้ำแร่มาด้วยครับ ท่าจะเป็นน้ำแร่จริงๆ ขวดละ 60 รูปีครับ สรุปแล้วมื้อนี้ 3 คนซัดไปเกือบ 2000 รูปีครับ :huh

วันนี้ก็เป็นอันจบกิจวัตรไว้อีกวันครับ พรุ่งนี้คงต้องเข้าไซต์ทำงานต่อ จะได้กลับทันกำหนด

วันนี้ขอข้ามข้าวเช้าเข้าสู่การทำงานเลยครับ วันนี้ก็ต้องทำการตรวจรับกันต่อนะครับ ก็ยังต้องรอลุ้นผลจากเมืองไทยกันต่อครับ ว่าจะหมู่หรือจ่า ตอนนี้ยังคาบลูกคาบดอกว่าจะต้องเลื่อนไฟลท์หรือไม่ :huh

สำหรับมื้อกลางวันนะครับ เราก็กลับไปฉายหนังซ้ำกันที่ Nagarjunar อีกครั้งครับ เนื่องจากเวลาที่ทีมงานไปถึงคือบ่ายโมงครึ่งใกล้ช่วง prime time ของมื้อกลางวันที่นี่เลยครับ ทำให้คนเต็มร้านครับ ต้องรอคิว ซึ่งก็ได้นั่งที่ชั้นสามครับ สำหรับอาหารวันนี้เราก็มาเก็บ spare รายการที่ยังพลาดไปนะครับ รวมถึงรายการใหม่ๆที่แอบ copy จากโต๊ะข้างเคียง :tongued ก็เริ่มกันเลยครับ (เริ่มจากบนขวาสุดไล่มาทางซ้ายครับ)

วันนี้ทานไม่ค่อยลงอะครับดูเหนื่อยๆ กลับไปก็ได้รับข่าวจากทางเืมืองไทยว่ายังให้รอดูต่อไปครับ แต่ก็เคลียร์ส่วนอื่นๆที่ตอนแรกคิดว่าจะเจอปัญหาไปได้หมดแล้ว ต้องรอลุ้นว่าตัวช่วยจากเมืองไทยจะทำให้เราต้องอยู่ต่อหรือไ่ม่ครับ :eyeclose

ช่วงเย็นหลังจากได้รับคำยืนยันว่าพรุ่งนี้เราจะได้ทดลองตัวช่วยกัน ทีมงานเลยพาเข้าเมืองไปซื้อหนังสือและทานข้าวที่ห้าง The Forum ครับ ไปถึงก็รู้สึกครั้งแรกว่าเจริญกว่าที่เราเห็นมาหลายๆวัน เค้าให้เดินผ่านเครื่องตรวจโลหะ แล้วก็ตรวจเป้ด้วยครับ เข้าไปแล้วเกือบทุกร้านลดราคากันหมดเลยครับ สงสัยจะมีเทศกาล แต่ว่าดูราคาแล้วก็ไ่ม่ได้ถูกกว่าที่บ้านเรา

ทีนี้มาเริ่มจากร้านหนังสือครับ ที่นี่มีร้านดังชื่อว่า Landmark มีสองชั้น แถมมีเว็บขายแบบออนไลน์ด้วยครับที่ www.landmarkonthenet.com แวะเข้าไปกะว่าจะได้หนังสือติดมือมา แต่ก็ยังไม่ได้ครับ นั่นแน่คิดว่าผมจะซื้อ kamasutra มาหละสิ ไม่ได้แ้อ้มผมหรอก

แล้วผมก็เข้าทานอาหารกันที่ food court ครับ ชื่อว่า “Transit” ผู้คนมากมาย และที่นี้ผมได้ลิ้มรส Diet Coke ครั้งแรกครับ ขวดสีเทาทึบมาเลยในราคา 40 รูปี เสร็จแล้วพี่ๆเค้าก็แนะนำให้ชิม cookie ร้านอร่อยและราคาแพงกว่าข้าวที่ food court อีก อิอิ ชื่อร้านคือ “Cookie Man” เป็นเฟรนไชส์จากออสเตรเีลียครับ :twisted

สุดท้ายตั้งใจว่าจะทานไอติมที่ Mcdonald แต่คนอย่างเยอะครับ เลยเดินกลับปรากฎว่ามาเจอ baskin robbins ทุกคนเดินตรงเข้าไปแบบไม่ต้องสั่งเลยครับ แล้วก็สั่งรายการเดียวกันทั้งหมด เพราะว่าเบียดเข้าไปหน้าตู้ลำบาก ops ด้วย single scoop รส malt chocolate fudge เสิร์ฟในโคนใหญ่ สนนราคาอยู่ที่ 43 + 5 = 48 รูปีครับ อร่อยมากครับ สรุปแล้วตั้งแต่มาทริปนี้ นี่คือเมนูที่ผมชอบที่สุดครับ rool

ก่อนจากกันวันนี้ฝากรูปโทรศัพท์สาธารณะแบบติดบานพับมาฝากกันครับ ops

วันนี้เปิดเช้าด้วยเมนูเพิ่มอีกอย่างครับ “โอเนี่ยน โดซา” คล้ายๆีพิซซ่าญีุุ่ปุ่นเลยครับ แต่อุดมด้วยหอม ทานไปหน่อยเดียวเองครับ เริ่มอืดๆกับแป้งที่ทานมาสามสี่วันแรก esperate แล้วก็ตามด้วยนมใส่กาแฟเช่นเคย

หลังจากเริ่มงานในวันนี้ ก็พบกับปัญหาที่ไม่เคยเจอ แต่ว่าก็ใหญ่ใช้ได้เลย คงต้องรอดูว่าจะได้กลับตรงเวลามั้ย ทีมงานเลยตัดสินใจออกไปบำรุงสมอง ที่ร้าน Moghul Durbar ซึ่งไปทานมาเมื่อวานนี้ ซึ่งวันนี้ได้ชื่อถนนมาแล้วว่าคือ TilakNagar แต่วันนี้เกิดการหลงทางนิดหน่อยครับ แต่สุดท้ายก็ถึงร้านได้โดยสวัสดิภาพ โชคดีที่วันนี้เจอโชเฟอร์ใจดีด้วย

เมื่อวานทีมงานคิดว่ายังสั่งไม่เจอของที่อยากทานทั้งหมด วันนี้เลยลองค้นหาเมนูต่อไปครับ (เรียงจากซ้ายบนวนไปทางขวา)

มื้อเย็นตั้งใจกันว่าจะทานแค่ผลไม้กับของขบเคี้ยวนิดหน่อยก็พอ ตั้งใจมาตั้งสองวันแล้ว แต่ไม่สำเร็จเนื่องจากความเหนื่อย ทว่าวันนี้เสร็จงานไวกว่าทุกวัน (เพราะว่ารอทางเมืองไทยให้คำตอบอยู่) เลยรู้สึกเหนื่อยน้อยหน่อย เมนูเย็นนี้จึงเป็นการซื้อผลไม้ริมทาง (ส้ม, องุ่น และกล้วย) และขนมปังจากซุปเปอร์สโตร์ย่อมๆ แต่มีขนมอยู่ชนิดหนึ่งที่ได้ใจมากเลย มีลักษณะคล้ายถุงทองที่บ้านเรา แต่เป็นไส้ผัก ผมไ้ม่ได้ทานหรอกครับ คุณหมูเจ้าของนิ้วเค้าอาสาทดลองครับ ขอบคุณหมูสำหรับนิ้วโป้งและกระเพาะของนาย :twisted [aup]

ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ พรุ่งนี้คงภาวนาให้เจอคำตอบจากเมืองไทยแบบสวยหรูด้วยเถิด :smile

ล่วงเข้าวันที่สี่แล้วครับ มื้อเช้าก็มาสไตล์อินเดียแบบเดิม วันนี้ได้เมนูมาเพิ่มอีกอย่างครับ “ลาวา โดซ่า” หน้าตาคล้ายๆถังแตกครับ แล้วก็นั่ง atto ไปทำงานเช่นเคย

วันนี้งานค่อนข้างยากสักหน่อย พอเกิดเหตุชุลมุนก็เลยออกมาทานข้าวกลางวันกัน พี่ๆก็เลยไป “สะวากัสสส เทียเตอร์” ชื่อร้านก็เรียกสำเนียงเราว่า “โมกุล” ละกันนะครับ ลักษณะอาหารก็จะคล้ายๆร้านนากาจูนาร์เมื่อวันก่อน แต่ว่ารสชาติใกล้เคียงคนไทยมากกว่า และราคาก็ถูกกว่า คงเพราะไม่มีห้องแอร์ด้วย

เริ่มกันที่อาหารเลยครับ สั่งกันไม่ยั้งอยู่แล้ว เริ่มจาก(เรียงจากขวาบนมาซ้าย)

จริงๆแล้วเห็นว่ามีสมองแพะด้วย แต่มิไหวครับ กระหม่อมขอผ่านก่อน :stunned :sick

อันนี้ขอเสนอครับ กรรมวิธีทำแผ่นโรตีแบบไม่ทอด บ้านเราใช้วิธีแปะโอ่ง แต่ของที่นี่ใช้แปะก้นกระทะหงายท้องครับ :ismile rool

เสร็จแล้วกลับไปทำงาน คงเป็นเพราะพลังอาหารทำให้ทีมงานหาสาเหตุและแก้ไขปัญหาเบื้องต้นไปได้ งานนี้กลับไปคงต้องทำการบ้านกันอีกหลายบท :idea

มื้อเย็นก็เช่นเคยครับกับร้าน Wang ของเรา วันนี้ก็เข้านอนโดยพลัน เพราะพรุ่งนี้ต้องลุยกันยาวเอาการ

ป.ล. คิดถึงที่บ้านจัง วันนี้ยุ่งๆยังไม่ได้คุยกันเลย uch

วันนี้ก็เข้าสู่วันที่ 3 ละครับ เริ่มต้นด้วยอาหารเช้าสไตล์อินเดีย แบบมังสวิรัติเช่นเคยครับ เช้านี้ผมทานแค่สามอย่างครับ ส่วนใหญ่จะเป็นแป้ง (มังสวิรัติทั้งที ก็คงมีแป้งและผัก :biggrin)

วันนี้ทำงานเยอะและต้องรีบพอสมควร กลางวันก็เลยทานแบบรีบด่วน Pizza Hut ครับ รสชาติพิซซ่าที่นี่ก็เน้นเครื่องเทศครับ แต่ก็อร่อยดี พนักงานเค้าก็พยายามเสิร์ฟให้นะครับ บริการดี อิอิ ขอบคุณนายหมูที่มาเป็นนายแบบให้

มื้อเย็นลองเดินจากที่ทำงานกลับที่พักดู กะว่าจะออกกำลังกายกัน เดินไปเดินมาก็เหนื่อยเอาเรื่อง ได้แวะซื้อผลไม้ริมทาง คนขายก็ชอบเข้ากล้องนะครับ มีการเรียกเพื่อนคนขายด้วยกันให้หันมองกล้องด้วย :twisted

กลับมาถึงที่พักปรากฎว่าต้องกลับไปที่ทำงานทั้งคณะเพราะระบบมีปัญหา ตอนแรกตั้งใจว่าจะทานแค่ซุปกับผัดหมี่เล็กน้อยก็พอ แต่หลังจากเดินทางไปมาหลายรอบ เลยกลายเป็นมื้อใหญ่เช่นเคย 5555 ซึ่งด้วยความหิวทำให้ไม่ได้ถ่ายรูปเสียที

วันนี้ก็เข้าสู่วันที่สองของชีวิตต่างแดนครับ ตื่นเช้ามาดูทีวีที่นี่ก็มีมากมายครับ แต่ติดใจตรงรายการข่าวช่วงเช้าคล้ายๆเรื่องเล่าเช้านี้ที่เราครับ แต่ชอบตรงที่ป้าแกมาถือหนังสือพิมพ์เดินไปเดินมาวิเคราะห์ข่าวให้เราฟัง จ๊าบดีครับ

ทีนี้มาพูดถึงอาหารเช้าของทางโรงแรมครับ ไ่ม่ใช่ ABF นะครับ แต่เป็น IBF อิอิ

จะเป็นจำพวกแป้งทอด แป้งนึ่ง แล้วก็มีซอส หรือแกงให้ราดทาน พอดีพี่ที่มาด้วยเค้าแนะนำ พูรี (ไม่แน่ใจว่าอ่านแบบนี้รึเปล่า) เป็นลักษณะคล้ายๆโรตีทอด รูปร่างคล้ายซาลาเปาที่ขายคู่กับปาท่องโก๋ เอาว่าดูรูปดีกว่า อธิบายไปก็ยิ่งเข้าป่า อิอิ เอาเนยป้ายตามด้วยน้ำตาลโรยทับ ก็ได้บรรยากาศหวานๆดี กาแฟที่เสิร์ฟให้นั้นก็เป็นกาแฟนมเลยครับ ไม่ค่อยมีหรอกครับกาแฟดำเนี่ย สรุปแล้วมื้อเช้าก็ผ่านไป

การเดินทางคือสิ่งสำคัญครับ ที่นี่นั่นมีรถ “atto” ไว้บริการครับ รูปร่างคล้ายตุ๊ก-ตุ๊กบ้านเราเลยครับ ช่วงเช้านี่หายากมากๆเลยครับ หลังจากคอยสักพัก สามหนุ่มมุมคล้ายๆกันก็ยัดกันไปบนรถมุ่งหน้าสู่ที่ทำงาน จะบอกว่าการบอกทางที่นี่ก็ต้องการดัดสำเนียงนิดนึงนะครับ ไม่งั้นคนขับจะไม่พาไป อิอิ แถมภาษาอังกฤษก็ไม่ค่อยใช้ครับ ราคาเริ่มต้นก็ 12 Rs (ประมาณ 10-11 บาทครับ) พยายามหาเศษเงินไว้จ่ายค่าโดยสารละกันครับ เพราะบางทีเค้าอาจจะไม่มีทอน แล้วเราอาจจะต้องเสียเงินค่าโดยสารแพงได้ครับ

มาถึงมื้อเที่ยงครับ รอบที่แล้วร้านที่จะไปทานนั้นคนแน่นมาก เนื่องจากที่นี่เวลาทานข้าวก็คือ ช่วงบ่าย 2 โมง มาคราวนี้เลยไปไวหน่อย แล้วก็ไปแลกเงินแถวๆนี้ด้วย บริเวณนี้เรียกว่า JayaNagar 3rd block circle ร้านอาหารที่ไปทานวันนี้ชื่อว่า NagarJuna ครับ ลองมาดูอาหารกันดีกว่า

พี่ที่พาไปไม่บอกก่อนด้วยนะเนี่ย ปล่อยให้เราคิดว่าใบตองที่ให้มานั้นเป็นถาดรองจาน แต่เริ่มตะหงิดๆตรงที่เห็นพี่ๆเค้าเอาน้ำมาเช็ดๆใบตองกัน สุดท้ายเลยถึงบางอ้อว่าใบตองนั้นแล คือจานอาหารของเรา จริงๆแล้วถ้าทานแบบคนท้องถิ่นต้องใช้มือเปิบครับ แต่ทางทีมงานขอช้อนละกัน เพราะขอให้กระเพาะได้ปรับตัวก่อน

จานที่สั่งมาก็มี ข้าวหมกแพะ (เค้าว่าที่อินเดียหมกแพะอร่อยกว่าหมกไก่ ไม่มีกลิ่นคาวเหมือนที่บ้านเราขาย), แพะผัดพริกแกง, กุ้งผัดพริกแกง, แป้งโรตี(คล้ายโรตีแปะโอ่ง) และไก่ผัดพริกแกงครับ (เรียงจากขวาบนลงมา) แล้วก็ตบท้ายตามสไตล์อินเดียด้วย “โซม” เครื่องเทศดับกลิ่นปากหลังทานอาหารครับ ของร้านนี้อร่อยกว่าร้านอื่นที่ผมเคยทานนะครับ มีรสซ่าและหวานนิดๆครับ ก็ถือว่าเป็นร้านอาหารที่ใช้มือเปิบแบบติดแอร์ที่ดูดีครับ

มื้อเย็นก็ทานร้านอาหารจีนในสไตล์อินเดีย ซึ่งเป็นร้านประจำบริษัทไปแล้วสำหรับ Wang’s Restaurant ซึ่งตั้งอยู่บริเวณ JPNagar Phase 2 ติดกับโรงแรม Pai Comfort hotel

ได้มีโอกาสกลับมาทำงานที่เมือง Bangalore ประเทศอินเดียอีกครั้ง หลายๆอย่างไม่เปลี่ยนเลยครับ ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของสนามบิน ตรงสายพานรับกระเป๋านี่แออัดอย่างแรง รวมไปถึงถนนหน้าสนามบินครับ สรุปเป็นข้อๆสำหรับวันแรกได้ดังนี้ครับ

ไปนอนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้เริ่มงานวันแรกแล้ว หวังว่าทุกอย่างคงไปได้สวยนะครับ สาธุ……

ว่่าแต่ว่าคิดถึงภรรยาและเจ้าเคนน้อยเสียจริง ยังไงป๊าจะรีบกลับบ้านนะครับ