มาช้าไปวันนึงครับ แบบว่าหมดแรง

คืนนี้ผมก็จะได้จับเครื่องบินกลับบ้านแล้วครับ ดีใจจัง จะได้กลับไปทานข้าวกระเพราหมูไข่เจียวเสียที พูดไปที่นี่ก็แทบจะไม่มีอาหารที่ทำด้วยหมูและวัวให้เราไ้ด้สั่งกันเลยนะครับ ส่วนใหญ่จะเป็นไก่, แพะ, กุ้ง และปลา (มีปูมาเป็นระยะครับ)

ว่าแล้วมาดูว่าตั้งแต่เช้าผมพบเจออะไรมาบ้างดีกว่า

ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับระบบจ่ายไฟฟ้าที่นี่ 3-4 วันที่ผ่านมาไฟดับบ่อยมากครับ แต่วันนี้ดูเหมือนจะดับนานและบ่อยกว่าทุกวัน คือ ดับ 3 – 4 ครั้งตั้งแต่เช้า และครั้งท้ายสุดดับนานถึงครึ่งชั่วโมง

หลังจากอาหารเช้าเราก็เรียกรถ auto ตามปกติเพื่อมาเก็บอุปกรณ์ที่ออฟฟิศลูกค้าครับ ปรากฎว่าวันนี้คงเป็น”วันโขกแห่งชาติ” ละมั้ง เพราะแม้ว่าวันนี้จะมีรถ auto ว่างให้เราเรียกใช้บริการมากกว่าทุกวัน แต่แปลกที่ไม่มีคันไหนยอมใช้มิเตอร์เลย 5 คันแรกที่เรียกนั้น เรียกเหมาจ่ายเลยหมดเลย ด้วยศักดิ์ศรีที่ว่าไม่ยอมโดนโขก 10-20 รูปี (ประมาณ 9-18 บาท) เราจึงรอจนมาพบคันที่ 6 ใช่เลยครับ คันนี้ยอมเปิดมิเตอร์เราจึงเดินทางมาออฟฟิศได้ 555 :itongue จริงๆแล้วเงินเพียงไม่กี่รูปีก็คงไม่ได้ทำให้เรามีเงินทานข้าวเพิ่มขึ้น แต่ว่าเราอยากให้เค้ารับผิดชอบความรู้สึกนักท่องเที่ยวอย่างเรามากกว่า (ว่าไปนั่น) ไม่ใ่ช่เฉพาะกับที่บังกาลอร์หรอกนะครับ ผมว่าไม่ว่าจะเมืองไทยบ้านเรา หรือที่ไหน หากเจอนักท่องเที่ยวก็ไม่ควรโขกรีดกันแบบนี้ :furious

แต่ก็ไ่่ม่ใช่ว่าจะไม่มีคนดีนะครับ หลายครั้งที่ผมไปซื้อของตาม supermarket หรือร้านอาหารในบังกาลอร์ทางร้านก็จะปัดเศษลงให้เหมือนกันนะครับ เรียกว่า”ไม่สิ้นคนดีศรีบังกาลอร์” [aup] :biggrin

เที่ยวบินที่เราจะกลับบ้านคือเที่ยวบินรอบ 20:45 ตามเวลาท้องถิ่นที่นี่ ใช้เวลาบินประมาณ 3 ชั่วโมงครึ่ง น่าจะถึงสนามบินสุวรรณ

วันที่เก้าแล้วครับ ใกล้จะถึงวันกลับตามแผนครับ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับครับ กว่าจะหลับตาได้ก็ประมาณตี 1 แถมยังดันตื่นตอนตี 5 ครึ่ง ไม่รู้ว่าจะรีบตื่นไปไหน แล้วพอตอนบ่ายก็จะง่วง วันนี้ตอนแรกตั้งใจว่าจะเสร็จงานแล้วได้ไปทานอาหารอร่อยๆกันอีกครับ ปรากฎว่างานที่คิดว่าง่ายในตอนแรก กลับเกิดปัญหาให้ลุ้น แต่ท้ายสุดเราก็ช่วยกันแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปได้ เราได้ลายเซ็นของลูกค้ามาครอบครองเรียบร้อย ซึ่งทั้งหมดแลกด้วยการอดมื้อเที่ยงครับ กว่าจะเสร็จก็หกโมงเย็นละครับ ทำให้เราไม่ได้เก็บ

วันนี้วันหยุดครับ แต่ว่าพอดีเราได้ตัวช่วยตัวใหม่มาเลยขยันครับ เข้าไปทดสอบกันหน่อย วันจันทร์จะได้ทำต่อได้อย่างลื่นไหล เช้้ามาจะสังเกตได้ว่า อาหารบุฟเฟ่ต์ตอนเช้าในวันเสาร์-อาทิตย์จะมีมากมายหลายหลากกว่าวันธรรมดา (นี่้ถ้าไม่ได้อยู่ข้ามเสาร์-อาทิตย์ คงไม่รู้ :itongue) ส่วนใหญ่ที่เพิ่มมาก็จะเป็นพวกโดนัท, มัฟฟิ่นครับ หลังจากนั้นทีมงานก็นั่งรถเข้าสู่ไซต์งานตามปกติ ทุกอย่างผ่านไปตามคาดครับว่าตัวช่วยตัวใหม่ที่ได้มามีปัญหา ทำให้เราตัดสินใจว่าจะใช้ตัวช่วยเวอร์ชั่นที่ได้รับมาเมื่อวานดีกว่า

หลังจากสรุปแล้ว ทีมงานก็เดินทางสู่การทะลวงลำไส้ด้วยอาหารมื้อหรูอีกครั้งครับ คราวนี้เรามากันที่ “Richmond circle” ซึ่งจะมีร้านอาหารจีนชื่อว่า “Aroma of China” ก่อนเริ่มพูดถึงอาหารขอบ่นรถ auto ที่นั่งนิดนึงครับ คือว่าพี่ท่านไม่ยอมกด meter ครับ พอเราบอกให้เปิดมิเตอร์ เค้าก็บอกว่าไม่เปิด คิดเหมา 100 รูปี ทำไงได้ละครับ อยู่กลางทางแล้วนี่ครับ เลยยอมไป แต่ก็ขอด่าในใจละกัน อิอิ ไม่น่าทำกันแบบนี้เลย นักท่องเที่ยวนะ :ouch โอเคครับ กลับมาเข้ามื้อกลางวันกันดีกว่า เข้ามาในร้านแล้วผมรู้สึกว่ามีความสว่างๆดี มีการแต่งร้านด้วยของจีนหลายอย่าง ชัดเจนดีครับ จานช้อนก็ดูดีมีระดับ(กว่าวันก่อนๆครับ) พนักงานในร้านท่านหนึ่้งพอทราบว่าเราเป็นคนไทย เค้าก็รีบบอกว่า ชอบดู “องค์บาก” กับ “ต้มยำกุ้ง” อย่างแรง ถึงกับซื้อดีวีดีติดบ้านไว้เลย ก็

ครบอาทิตย์จนได้ครับกับทริปนี้ แต่หวังว่าคงไม่ต้องถึง 2 อาทิตย์นะครับ เช้านี้ก็มีของใหม่ครับ โดนัท กับถุงทองไส้ผัก สำหรับงานวันนี้เริ่มมีความหวังครับ หลังจากได้ทางเมืองไทยส่งตัวช่วย version แรกมา ก็เริ่มมีแวว แต่มีแววสักพัก แววก็หายไป แต่ทีมงานก็หาปัญหาเจอครับ เลยให้ทางเมืองไทยส่งตัวช่วย version ใหม่มาอีกครั้ง ซึ่งต้องขอบคุณทีมงานไทยด้วยที่ให้ความช่วยเหลือในวันหยุด เรียกว่าช่วยกันทำมาหากินครับ :wink ซึ่งตัวช่วย version ใหม่นี้เหมือนจะช่วยแก้ปัญหาได้เกือบหมดแล้ว ซึ่งทดสอบเสร็จก็เย็นแล้ว ทางลูกค้าท่านๆขอกลับบ้านกัน เราเลยต้องเก็บของกลับกัน

หากตามอ่านกันมาตั้งแต่วันแรก คงสงสัยว่าไม่มีมื้อกลางวันเหรอครับ ใช่ครับวันนี้เราทานแค่คุ้กกี้สำหรับมื้อกลางวัน เพราะตั้งใจว่ามื้อเย็นจะทานแบบพลีชีพ (เรียกว่าสะสมเงินกันมาหลายมื้อ เพื่อมื้อเย็น) :lol

เย็นนี้พี่ๆพาผมไปบริเวณถนน MG ครับ ถนนเส้นนี้เห็นเค้าว่าจะเจอคนไทยเยอะเหมือนกัน แต่พอดีผมเดินด้านหลังครับ เลยไม่เจอแต่ประการใด การมาถนน MG ในวันนี้มีจุดหมายหลักคือ

1)ซื้อหนังสือที่ร้าน Gangaram ร้านนี้มีสามชั้นครับ เิดินกันเมื่อย แต่ผมก็ไม่ได้หนังสือติดมือเช่นเคย อิอิ อาจจะเป็นคนไม่ค่อยมีสาระ :cool

ลองดูบรรยากาศที่ผมเก็บมาฝากจากการไปถนน MG ครับ

ถัดมาทางขวาก็เป็นการเก็บ
]]> http://www.9nut.net/blog/bangalore-day-7/feed/ 7 http://www.9nut.net/blog/bangalore-day-6/ http://www.9nut.net/blog/bangalore-day-6/#comments Fri, 08 Feb 2008 17:44:45 +0000 NuT http://www.9nut.net/blog/?p=162

เบื่อกันรึยังครับ นี่ใกล้จะครบอาทิตย์แล้วครับ ก็ต้องรอลุ้นนะครับว่าจะโดนโรคเลื่อนกันหรือไม่

วันนี้ขอข้ามข้าวเช้าเข้าสู่การทำงานเลยครับ วันนี้ก็ต้องทำการตรวจรับกันต่อนะครับ ก็ยังต้องรอลุ้นผลจากเมืองไทยกันต่อครับ ว่าจะหมู่หรือจ่า ตอนนี้ยังคาบลูกคาบดอกว่าจะต้องเลื่อนไฟลท์หรือไม่ :huh

สำหรับมื้อกลางวันนะครับ เราก็กลับไปฉายหนังซ้ำกันที่ Nagarjunar อีกครั้งครับ เนื่องจากเวลาที่ทีมงานไปถึงคือบ่ายโมงครึ่งใกล้ช่วง prime time ของมื้อกลางวันที่นี่เลยครับ ทำให้คนเต็มร้านครับ ต้องรอคิว ซึ่งก็ได้นั่งที่ชั้นสามครับ สำหรับอาหารวันนี้เราก็มาเก็บ spare รายการที่ยังพลาดไปนะครับ รวมถึงรายการใหม่ๆที่แอบ copy จากโต๊ะข้างเคียง :tongued ก็เริ่มกันเลยครับ (เริ่มจากบนขวาสุดไล่มาทางซ้ายครับ)

เบื่อกันรึยังครับ นี่ใกล้จะครบอาทิตย์แล้วครับ ก็ต้องรอลุ้นนะครับว่าจะโดนโรคเลื่อนกันหรือไม่

วันนี้ขอข้ามข้าวเช้าเข้าสู่การทำงานเลยครับ วันนี้ก็ต้องทำการตรวจรับกันต่อนะครับ ก็ยังต้องรอลุ้นผลจากเมืองไทยกันต่อครับ ว่าจะหมู่หรือจ่า ตอนนี้ยังคาบลูกคาบดอกว่าจะต้องเลื่อนไฟลท์หรือไม่ :huh

สำหรับมื้อกลางวันนะครับ เราก็กลับไปฉายหนังซ้ำกันที่ Nagarjunar อีกครั้งครับ เนื่องจากเวลาที่ทีมงานไปถึงคือบ่ายโมงครึ่งใกล้ช่วง prime time ของมื้อกลางวันที่นี่เลยครับ ทำให้คนเต็มร้านครับ ต้องรอคิว ซึ่งก็ได้นั่งที่ชั้นสามครับ สำหรับอาหารวันนี้เราก็มาเก็บ spare รายการที่ยังพลาดไปนะครับ รวมถึงรายการใหม่ๆที่แอบ copy จากโต๊ะข้างเคียง :tongued ก็เริ่มกันเลยครับ (เริ่มจากบนขวาสุดไล่มาทางซ้ายครับ)

mutton-briyani – ข้าวหมกแพะครับ

babycorn sholah kabaab

chicken sholah kabaab

prawns sholah kabaab

angle-fish fried – ปลาทอดครับ เห็นโต๊ะข้างๆสั่ง เลยขอตาม ปรากฎว่าชิ้นละ 115 รูปีครับ

chicken masala

chapati – แป้งคล้ายโรตีทานร่วมกับ chicken masala

ทีมงานนักชิมครับ ร้านที่ได้ไปทานก็เพราะสองท่านนี้แหละครับ พาผมไป

วันนี้ทานไม่ค่อยลงอะครับดูเหนื่อยๆ กลับไปก็ได้รับข่าวจากทางเืมืองไทยว่ายังให้รอดูต่อไปครับ แต่ก็เคลียร์ส่วนอื่นๆที่ตอนแรกคิดว่าจะเจอปัญหาไปได้หมดแล้ว ต้องรอลุ้นว่าตัวช่วยจากเมืองไทยจะทำให้เราต้องอยู่ต่อหรือไ่ม่ครับ :eyeclose

ช่วงเย็นหลังจากได้รับคำยืนยันว่าพรุ่งนี้เราจะได้ทดลองตัวช่วยกัน ทีมงานเลยพาเข้าเมืองไปซื้อหนังสือและทานข้าวที่ห้าง The Forum ครับ ไปถึงก็รู้สึกครั้งแรกว่าเจริญกว่าที่เราเห็นมาหลายๆวัน เค้าให้เดินผ่านเครื่องตรวจโลหะ แล้วก็ตรวจเป้ด้วยครับ เข้าไปแล้วเกือบทุกร้านลดราคากันหมดเลยครับ สงสัยจะมีเทศกาล แต่ว่าดูราคาแล้วก็ไ่ม่ได้ถูกกว่าที่บ้านเรา

ทีนี้มาเริ่มจากร้านหนังสือครับ ที่นี่มีร้านดังชื่อว่า Landmark มีสองชั้น แถมมีเว็บขายแบบออนไลน์ด้วยครับที่ www.landmarkonthenet.com แวะเข้าไปกะว่าจะได้หนังสือติดมือมา แต่ก็ยังไม่ได้ครับ นั่นแน่คิดว่าผมจะซื้อ kamasutra มาหละสิ ไม่ได้แ้อ้มผมหรอก

แล้วผมก็เข้าทานอาหารกันที่ food court ครับ ชื่อว่า “Transit” ผู้คนมากมาย และที่นี้ผมได้ลิ้มรส Diet Coke ครั้งแรกครับ ขวดสีเทาทึบมาเลยในราคา 40 รูปี เสร็จแล้วพี่ๆเค้าก็แนะนำให้ชิม cookie ร้านอร่อยและราคาแพงกว่าข้าวที่ food court อีก อิอิ ชื่อร้านคือ “Cookie Man” เป็นเฟรนไชส์จากออสเตรเีลียครับ :twisted

สุดท้ายตั้งใจว่าจะทานไอติมที่ Mcdonald แต่คนอย่างเยอะครับ เลยเดินกลับปรากฎว่ามาเจอ baskin robbins ทุกคนเดินตรงเข้าไปแบบไม่ต้องสั่งเลยครับ แล้วก็สั่งรายการเดียวกันทั้งหมด เพราะว่าเบียดเข้าไปหน้าตู้ลำบาก :oops ด้วย single scoop รส malt chocolate fudge เสิร์ฟในโคนใหญ่ สนนราคาอยู่ที่ 43 + 5 = 48 รูปีครับ อร่อยมากครับ สรุปแล้วตั้งแต่มาทริปนี้ นี่คือเมนูที่ผมชอบที่สุดครับ :drool

ก่อนจากกันวันนี้ฝากรูปโทรศัพท์สาธารณะแบบติดบานพับมาฝากกันครับ :oops

]]>

วันนี้เปิดเช้าด้วยเมนูเพิ่มอีกอย่างครับ “โอเนี่ยน โดซา” คล้ายๆีพิซซ่าญีุุ่ปุ่นเลยครับ แต่อุดมด้วยหอม ทานไปหน่อยเดียวเองครับ เริ่มอืดๆกับแป้งที่ทานมาสามสี่วันแรก :desperate แล้วก็ตามด้วยนมใส่กาแฟเช่นเคย

หลังจากเริ่มงานในวันนี้ ก็พบกับปัญหาที่ไม่เคยเจอ แต่ว่าก็ใหญ่ใช้ได้เลย คงต้องรอดูว่าจะได้กลับตรงเวลามั้ย ทีมงานเลยตัดสินใจออกไปบำรุงสมอง ที่ร้าน Moghul Durbar ซึ่งไปทานมาเมื่อวานนี้ ซึ่งวันนี้ได้ชื่อถนนมาแล้วว่าคือ TilakNagar แต่วันนี้เกิดการหลงทางนิดหน่อยครับ แต่สุดท้ายก็ถึงร้านได้โดยสวัสดิ

ล่วงเข้าวันที่สี่แล้วครับ มื้อเช้าก็มาสไตล์อินเดียแบบเดิม วันนี้ได้เมนูมาเพิ่มอีกอย่างครับ “ลาวา โดซ่า” หน้าตาคล้ายๆถังแตกครับ แล้วก็นั่ง atto ไปทำงานเช่นเคย

วันนี้งานค่อนข้างยากสักหน่อย พอเกิดเหตุชุลมุนก็เลยออกมาทานข้าวกลางวันกัน พี่ๆก็เลยไป “สะวากัสสส เทียเตอร์” ชื่อร้านก็เรียกสำเนียงเราว่า “โมกุล” ละกันนะครับ ลักษณะอาหารก็จะคล้ายๆร้านนากาจูนาร์เมื่อวันก่อน แต่ว่ารสชาติใกล้เคียงคนไทยมากกว่า และราคาก็ถูกกว่า คงเพราะไม่มีห้องแอร์ด้วย

เริ่มกันที่อาหารเลยครับ สั่งกันไม่ยั้งอยู่แล้ว เริ่มจาก(เรียงจากขวาบนมาซ้าย)

จริงๆแล้วเห็นว่ามีสมองแพะด้วย แต่มิไหวครับ กระหม่อมขอผ่านก่อน :stunned :sick

อันนี้ขอเสนอครับ กรรมวิธีทำแผ่นโรตีแบบไม่ทอด บ้านเราใช้วิธีแปะโอ่ง แต่ของที่นี่ใช้แปะก้นกระทะหงายท้องครับ :ismile :drool

เสร็จแล้วกลับไปทำงาน คงเป็นเพราะพลังอาหารทำให้ทีมงานหาสาเหตุและแก้ไขปัญหาเบื้องต้นไปได้ งานนี้กลับไปคงต้องทำการบ้านกันอีกหลายบท :idea

มื้อเย็นก็เช่นเคยครับกับร้าน Wang ของเรา วันนี้ก็เข้านอนโดยพลัน เพราะพรุ่งนี้ต้องลุยกันยาวเอาการ

ป.ล. คิดถึงที่บ้านจัง วันนี้ยุ่งๆยังไม่ได้คุยกันเลย :ouch

วันนี้ก็เข้าสู่วันที่ 3 ละครับ เริ่มต้นด้วยอาหารเช้าสไตล์อินเดีย แบบมังสวิรัติเช่นเคยครับ เช้านี้ผมทานแค่สามอย่างครับ ส่วนใหญ่จะเป็นแป้ง (มังสวิรัติทั้งที ก็คงมีแป้งและผัก :biggrin)

วันนี้ทำงานเยอะและต้องรีบพอสมควร กลางวันก็เลยทานแบบรีบด่วน Pizza Hut ครับ รสชาติพิซซ่าที่นี่ก็เน้นเครื่องเทศครับ แต่ก็อร่อยดี พนักงานเค้าก็พยายามเสิร์ฟให้นะครับ บริการดี อิอิ ขอบคุณนายหมูที่มาเป็นนายแบบให้

มื้อเย็นลองเดินจากที่ทำงานกลับที่พักดู กะว่าจะออกกำลังกายกัน เดินไปเดินมาก็เหนื่อยเอาเรื่อง ได้แวะซื้อผลไม้ริมทาง คนขายก็ชอบเข้ากล้องนะครับ มีการเรียกเพื่อนคนขายด้วยกันให้หันมองกล้องด้วย :twisted

กลับมาถึงที่พักปรากฎว่าต้องกลับไปที่ทำงานทั้งคณะเพราะระบบมีปัญหา ตอนแรกตั้งใจว่าจะทานแค่ซุปกับผัดหมี่เล็กน้อยก็พอ แต่หลังจากเดินทางไปมาหลายรอบ เลยกลายเป็นมื้อใหญ่เช่นเคย 5555 ซึ่งด้วยความหิวทำให้ไม่ได้ถ่ายรูปเสียที

วันนี้ก็เข้าสู่วันที่สองของชีวิตต่างแดนครับ ตื่นเช้ามาดูทีวีที่นี่ก็มีมากมายครับ แต่ติดใจตรงรายการข่าวช่วงเช้าคล้ายๆเรื่องเล่าเช้านี้ที่เราครับ แต่ชอบตรงที่ป้าแกมาถือหนังสือพิมพ์เดินไปเดินมาวิเคราะห์ข่าวให้เราฟัง จ๊าบดีครับ

ทีนี้มาพูดถึงอาหารเช้าของทางโรงแรมครับ ไ่ม่ใช่ ABF นะครับ แต่เป็น IBF อิอิ

จะเป็นจำพวกแป้งทอด แป้งนึ่ง แล้วก็มีซอส หรือแกงให้ราดทาน พอดีพี่ที่มาด้วยเค้าแนะนำ พูรี (ไม่แน่ใจว่าอ่านแบบนี้รึเปล่า) เป็นลักษณะคล้ายๆโรตีทอด รูปร่างคล้ายซาลาเปาที่ขายคู่กับปาท่องโก๋ เอาว่าดูรูปดีกว่า อธิบายไปก็ยิ่งเข้าป่า อิอิ เอาเนยป้ายตามด้วยน้ำตาลโรยทับ ก็ได้บรรยากาศหวานๆดี กาแฟที่เสิร์ฟให้นั้นก็เป็นกาแฟนมเลยครับ ไม่ค่อยมีหรอกครับกาแฟดำเนี่ย สรุปแล้วมื้อเช้าก็ผ่านไป

การเดินทางคือสิ่งสำคัญครับ ที่นี่นั่นมีรถ “atto” ไว้บริการครับ รูปร่างคล้ายตุ๊ก-ตุ๊กบ้านเราเลยครับ ช่วงเช้านี่หายากมากๆเลยครับ หลังจากคอยสักพัก สามหนุ่มมุมคล้ายๆกันก็ยัดกันไปบนรถมุ่งหน้าสู่ที่ทำงาน จะบอกว่าการบอกทางที่นี่ก็ต้องการดัดสำเนียงนิดนึงนะครับ ไม่งั้นคนขับจะไม่พาไป อิอิ แถม

ได้มีโอกาสกลับมาทำงานที่เมือง Bangalore ประเทศอินเดียอีกครั้ง หลายๆอย่างไม่เปลี่ยนเลยครับ ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของสนามบิน ตรงสายพานรับกระเป๋านี่แออัดอย่างแรง รวมไปถึงถนนหน้าสนามบินครับ สรุปเป็นข้อๆสำหรับวันแรกได้ดังนี้ครับ