ถ้าถามกันจริงๆก็คงมีไม่มีคนนะครับที่รู้ัจักและเคยทานผลมะขวิด พอดีว่าแวะไปชานเมืองกทม.แถวๆหนองจอก แล้วพบผลไม้ชนิดนี้อยู่พอควรเลย เวลาตกจากต้นก็เห็นวิ่งไปแย่งกันเก็บ แล้วก็มาทานกันอย่างอร่อยสำราญเลย
ต้นก็สูงเอาการ ผลดกตระการมากมาย
คนแก่คนเฒ่าก็มักเตือนให้เดินหลีกนะ มิฉะนั้นจะได้รับผลมะขวิดหล่นใส่หัวเป็นของแถม หล่นลงมาก็แตกเช่นนี้ กลิ่นนั้นไซร้ฉุนจมูกนักแล
บ้านใดมีเยอะหน่อยก็เก็บมาวางขายลูกละ 5 บาท 10 บาท ว่ากันไป
สืบค้นจาก google ได้ความเกี่ยวกับมะขวิดมาดังนี้
- จากเว็บ บ้านมหา(www.baanmaha.com)
ชื่ออื่นๆ : Wood apple, Elephant’s Apple
ชื่อพฤกษศาสตร์ : Feronialimonia Swing
วงศ์ : RUTACEAE มะขวิดเป็นไม้ต้น สูง 6-10 เมตร
ใบ เรียงเวียนสลับ ใบประกอบแบบขนนก ใบย่อย 5-7 ใบ หรือ 9 ใบ รูปขอบขนานแกมไข่กลับ เนื้อใบมีต่อมน้ำมันกระจายที่ขอบใบ
ดอกช่อ ออกที่ปลายกิ่ง หรือที่ซอกใบ กลีบดอกสีเหลืองแกมเขียว เจือด้วยสีแดง
ผล รูปทรงกลม เมื่อสุก สีเทาแกมน้ำตาล เนื้อในกินได้ สุกเดือนตุลาคม- ธันวาคม
การขยายพันธุ์ เพาะเมล็ด
ประโยชน์ ใบแก้ท้องเสีย แก้ตกเลือด พอกหรือทาแก้ฟกบวม รักษาฝีและโรคผิวหนังบางชนิด
ถิ่นกำเนิด ในอินเดีย
- จากเว็บ เพชรพระอุมา(www.petprauma.com)
ขึ้นตามป่าเบญจพรรณทั่วไป นิยมปลูกตามบ้านสวนหรือวัด ผลกลมโตกว่ากำปั้นผู้ชาย เปลือกนอกแข็ง ขนาดที่เวลากินต้องเขวี้ยงพื้น เนื้อในสีน้ำตาลไหม้ รสเปรี้ยวอมหวาน
พบในเนื้อเรื่องของเพชรพระอุมา ปรากฎในเรื่อง โดยเป็นต้นไม้ที่ผลถูกใช้เป็นเป้าลองปืนบ่อยที่สุด(แต่ไม่ใช่ต้นแรกที่โชว์ให้รพินทร์ดู)